1932年經濟計劃綱要
![本页使用了标题或全文手工转换](http://images.weserv.nl/?url=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/cd/Zh_conversion_icon_m.svg/35px-Zh_conversion_icon_m.svg.png)
經濟計劃綱要 | |
---|---|
![]() 左方為原版,即“黃皮書”; 右方為經御准版,即“白皮書” | |
作者 | 比里·帕侬荣 |
主题 | 暹羅經濟 |
發行信息 | |
出版時間 | 1932年 |
出版地點 | ![]() |
《經濟計劃綱要》(泰語:เค้าโครงการเศรษฐกิจ)[1],又稱《1932年經濟計劃綱要》、《佛曆2475年經濟計劃綱要》(泰語:เค้าโครงการเศรษฐกิจ พ.ศ. 2475)[2],通稱“黃皮書”(泰語:สมุดปกเหลือง)[3],是暹羅立憲革命後人民黨黨員比里·帕侬荣為暹羅(即泰国)所草擬的經濟計劃。由於黃皮書提議進行土地改革,黃皮書遭暹羅國內保守派反對,而比里·帕儂榮亦因此在被逐出內閣後不但遭暹羅總理披耶·玛奴巴功政治打壓,更被政府指控為“共产主义者”,使其合法性遭削弱。
背景
人民黨的六大黨綱中的第三條是“必須在經濟上維護人民福祉:新政府將為所有公民找到工作,並對國家經濟進行規劃,不讓人民挨餓”。暹羅立憲革命後,人民黨不但想徹底推翻集權絕對君主制,也想徹底改變暹羅大部分土地集中於精英與貴族手上的現象。為此,比里·帕儂榮起草《經濟計劃綱要》(即“黃皮書”)以達致人民黨第三條黨綱的目標[3]。黃皮書末附有《國民幸福保障法案》(พระราชบัญญัติว่าด้วยการประกันความสุขสมบูรณ์ของราษฎร)與《經濟經營法案》(พระราชบัญญัติว่าด้วยการประกอบเศรษฐกิจ)兩個作為黃皮書的配套法律的法案[1]。黃皮書一經起草,即行印製予其推廣者與人民黨黨員過目,而在黃皮書的內容獲核實後,比里·帕儂榮隨即隨即將黃皮書交予內閣審議[3]。
內容
黃皮書共分以下11章:[1]
- 人民黨公告(ประกาศของคณะราษฎร)
- 經濟不確定性(ความไม่เที่ยงแท้แห่งการเศรษฐกิจ)
- 人民幸福的保障(การประกันความสุขสมบูรณ์ของราษฎร)
- 勞動力流失與人民惰性(แรงงานที่สูญเสียไป และพวกหนักโลก แบ่งเป็น)
- 勞動力未經充分利用即遭浪費(แรงงานเสียไปโดยที่มิได้ใช้เต็มที่)
- 勞動力因經濟管理不善而遭浪費(แรงงานเสียไปเพราะจัดการเศรษฐกิจไม่เหมาะ)
- 勞動力因未機械化而遭浪費(แรงงานที่เสียไปโดยไม่ใช้เครื่องจักรกล)
- 勞動力因人民天生懶惰而遭浪費(แรงงานที่เสียไป เพราะบุคคลที่เกิดมาหนักโลก)
- 政府獲取土地、勞動力與資本之法(วิธีซึ่งรัฐบาลจะหาที่ดิน แรงงาน เงินทุน)
- 土地供應(การจัดหาที่ดิน)
- 就業(การจัดหางาน)
- 資本供應(การจัดหาทุน)
- 平衡政府收支(การจัดทำให้รายได้และรายจ่ายของรัฐบาลเข้าสู่ดุลยภาพ)
- 國內平衡(ดุลยภาพภายในประเทศ)
- 國際平衡(ดุลยภาพระหว่างประเทศ)
- 以合作社進行分工(การแบ่งงานออกเป็นสหกรณ์)
- 政府管理國內經濟活動之法(รัฐบาลจะจัดให้มีการเศรษฐกิจชนิดใดบ้างในประเทศ)
- 預防勞資關係難題(การป้องกันความยุ่งยาก ในปัญหาเรื่องนายจ้างกับลูกจ้าง)
- 國家經濟計劃(แผนเศรษฐกิจแห่งชาติ)
- 六大原則相關成果(ผลสำเร็จอันเกี่ยวแก่หลัก 6 ประการ)
- 自主(เอกราช)
- 維持內部安全(การรักษาความสงบเรียบร้อยภายใน)
- 經濟(การเศรษฐกิจ)
- 平等(เสมอภาค)
- 自由(เสรีภาพ)
- 教育(การศึกษา)
後續
由於黃皮書提議進行土地改革,改革派與保守派之間發生意識形態衝突。內閣於1933年3月12日設立委員會以審議黃皮書,而瑪奴巴功總理在委員會會議中會上呈國王巴差提朴(拉瑪七世)不同意黃皮書提議的備忘錄。比里·帕儂榮隨即自主請辭,惟其辭呈不獲瑪奴巴功總理接納。同年4月1日,瑪奴巴功總理以頒佈皇家政令的方式發動政變,提早解散眾議院並暫停實行《暹羅王國憲法》(1932年12月10日憲法)的部分條文。翌日,新內閣繞過眾議院頒佈《佛曆2476年共產主義法令》(พระราชบัญญัติว่าด้วยคอมมิวนิสต์ พุทธศักราช 2476),而此舉被指意在使比里·帕儂榮噤聲。當月12日,新內閣發佈經御准的新版《經濟計劃綱要》(即“白皮書”,สมุดปกขาว),並在其中指控比里·帕儂榮為“共产主义者”以削弱其合法性。[3]
參考資料
- ^ 1.0 1.1 1.2 ร่างเค้าโครงเศรษฐกิจ. ปรีดี-พูนศุข. [2023-05-18]. (原始内容存档于2023-02-10).
- ^ สารานุกรมประวัติศาสตร์ไทย. 泰國皇家學會 2. 曼谷: 141. 2002. ISBN 974-8123-83-9.
- ^ 3.0 3.1 3.2 3.3 ใจจริง, ณัฐพล. สมุดปกเหลือง: คนหนุ่มกับความพยายามเปลี่ยนแปลง รากเหง้าของสยาม. 國內. 2021-04-14 [2023-05-18]. (原始内容存档于2022-01-20).